BEKEN'IM & CANDAS'IM

Tanıştık...
İlk bir yaşı kabus sayılan hastalığıydı.
Tabii prematureler için.
RSV aşısı yaptıralım mı-yaptırmayalım mı soruları arasında iyi bir koruma ile yaptırmamaya karar vermiştik. Grip bile olmadı Candaş 2 yaşına gelene kadar.
Kreşe başladık ve hastalıklar gelmeye başladı. Kreşin getirilerinin yanında önemsemeye çalışıyoruz tabii. Küçük adam kreş sayesinde oldukça gelişme kaydetti.
1 haftadır öksürüyor, 1-2 gün ara sıra tık...tık şeklindeydi.
3. gün kriz şeklinde öksürükler geldi. Doktora gittik. Son 2 haftadır burun akıntısı vardı, SF ile temizliyordum evde. Meğer o akıntı cierlerine gitmiş ve bronşları tıkamış.
Çocuğumun burnu akıyor diye de dr gidilmez ki...
Ventolin şurup başladık, 3 günde gerileme olmazsa tekrar görüşmek üzere ayrıldık.
3. gün ateşlendi ve öksürük arttı. Hem de nasıl artma. Nefes aldırmadan, ara vermeden öksürük krizleriyle...
hastanede yatarak ventolin nebul tedavisi dendi. Ama küçük adam her hastaneye yatışında inanılmaz ajite ve huy değiştirdiği için çok elzem değilse yatırmak istemediğimi söyledim. Nebulu evde kullanabilirsek olur dedi.
Evimizin karşısındaki hastaneye ilk gün 4 saatte bir gittik, çığlıklar arasında ilaç verildi.
2. gün(bugün) nebulizatör cihazı satın aldık.
Günleridr hiçbirşey yemiyor.
Üstünü giydirirken, ayakkabılarını her gördüğünde,
"Ben okula gitcemmm, Bediş Anneye gitcem" diye başlıyor.
Doktoruna da anlattı okula gitmek istiyormuş. Bugünleri de gördüm ya, ne diyeyim daha. çok şükür.
Gitmedik tabii okula.
Bugün de ağzına lokma girmeyince öğle emeği için en güzel restorana gittik:
"Sağlık Bakanlığı'nın Resmi Bir Kreşi" :)))
Bediş Anne doyurursa doyurur ancak bu sıpayı diyip, düştük okul yoluna.
Bir cilve, bir sevinç Bediş Annesini görünce.
Öğlen yemeğini de nispeten yemiş, eve dönmeyi planlarken yemek sonrası işyerimde işlerimin olması nedeniyle kaldık. Zaten öğlen uykusuna yattı sonrasında.
Uyandığında kekini de yemiş.
Geldik evimize.
Nebul tedavisi devam.
6 saatte bir...
Yarın 8 saatte bir...
Sonra 12 saatte bir...
şeklinde 1 haftada kesilecek tedavi.
Son durumumuzu soranlara bugün son 2 günden daha iyi. Geceleri öksürük krizleri ile uykuyu unutan küçük adam umarım bu gece uyur.
Bugün ateşi de çıkmadı.
Zaten ateşi olmadığında öksürük krizi de gelmedikçe keyfinden birşey kaybetmemişti küçük adam. İştah gitmişti sadece. Yani gitti derken meyve hariç lokmasız geçti son günler.
Tüm çocuklara (herkese tabii ama özellikle çocuklara) sağlıklı günler...

Yazmadan geçmem doğru olmaz.
Son dönemlerde doktorlar konusunda sıkıntı yaşadığımızı yazmıştım buraya hep.
Şimdi de güzel birşey yazayım:
7 ay önce kadar Candaş'ın ateşleri nedeniyle aciline gittiğimiz bir hastanede tanıştığımız Yrd. Doç. Dr. Mustafa Berber'in yaklaşımını çok beğenmiştik,içimize sinen ve kafamızda soru işaretleri bırakmayan bir doktordu. Her gördüğü ateşe bir enfeksiyon kılıfı bulmaya çalışmaması ise en sevdiğim nokta olmuştu. Daha sonra küçük adam ishal olduğunda yine  O yapmıştı tedavisini. FMF atakları ve benim bir devlet hastanesinde çalışmam nedeniyle, çalıştığım hastaneden dr bulma düşüncesine girmemle devam etmemiştik Mustafa Bey'e.
Çevremizde kafamıza yatan birini bulamayınca (kapattık adlı yazımı hatırlatırım)  Dr. Mustafa Berber'e götürdük yine küçük adamı. Düşüncelerimde yanılmadığımı gösterdi birkez daha bana.
Bu yazıdan haberi olur mu bilmem ama çok teşekkürler...
Doktorumuza, Yeditepe Üniversitesi Hastanesi Çocuk Kliniği hemşirelerine ( Gönül Hanım, Serpil Hanım, Dilek Hanım, Sevtap Hanım ve adını hatırlayamadıklarım) ve tüm ekibine teşekkürler.

Küçük adamın hasta olduğunu yazmıştım buraya.
Geçen hafta perşembe günü başlayan 39,5 derece ateş ve ishal.
Ertesi gün eklenen burun akıntısı.
Haksizlik, iştahsızlık ve kafasını koyduğu yerde yatma durumları 2 günden sarmıştı küçük adamı.
Pazar günü kakasında kanlı mukus görünce tahlile götürdük. Güzel ülkemin güzel özel ve devlet hastaneleri sağolsunlar çok basit bir testi hafta sonu çalışmıyorlarmış. O halde geçen bir pazar günü daha eklenince küçük adam ishalden dolayı süzülmüş, susuz kalmış, bitkin bir halde 3 gün geçirmiş oldu.
Pazartesi hastanedeydik. Kakasında kan olması, lökosit olması ve ishal nedeniyle gelişen su kaybıyla hastaneye yattık.

Sıvı takviyesi, testler ve lökosit nedeniyle antibiyotik başlandı. Günde 10-12 defa kaka yapıyordu. İlk gün biraz sıkıntılıydı. Sonra yavaş yavaş birşeyler yemeye başladı küçük adam, hareketlendi, canlandı. Hala eski haline dönmemişti ki dün üstüne bir de öksürük eklendi. hem de sekresyonlu bir öksürük. Bronşları dolmuş, ventolin başlandı. Hastalığın başlangıcındaki gribal belirtiler geçmişti ki meğer gizlenmiş ve biz ishalle uğraşırken o ciğerlere doğru seyre geçmiş.

                    2. gün, benim telefonda konuşmamı taklit ediyor

                 Taburcu olmadan biraz önce, hemşire ablamızla

Keyfi yerine gelen küçük adamı, çıkışı bekliyor

Taburcu olurken faturayı hafifletme çabalarımız bu da :))
Tarucu olup eve geldik ama küçük adamın öksürüğü devam ediyor. Ayrıca kreşe başladı artık ve bu hastalık ta kreşin bize karşılama töreniydi sanırım. Şimdi bu halde kreşe nasıl götüereceğim ben bunu?
Ayrıca kreşe ilk başladığında yazmıştım ya, pek keyifli diye. Keşke dilimi ısırsaymışım. İlk gün pek keyifli olan küçük adam 2. günden itibaren sürekli ağlayarak kucaktan inmeyen çocuk modundaydı.  Kapıda, camda "anneee, aneee" diye yolumu gözlemiş. Kapının  yakınından ayrılmamış vs.
Öğretmenleri dedi ki, ilk gün ağlamayan çocuk pek makbul değilmiş. Sonradan alışmaları daha zor olurmuş Onlar'ın.
Umarım bizimki böyle olmaz.
Son durumunuz nedir diyenlere cevap:
İshal ve ateş kesildi, öksürük devam. Küçük adam sürekli ağlayan, beni bir dakika rahat bırakmayan, ne istediğini bilmeyen, istediği herşeyi ağlayarak anlatan, anlamadığımız için sinirlenen ve daha çok ağlayan, O ağladıkça annesinin gücü azalan, yorgunluktan ne yapacağını bilemeyen bir durumdayız.
Umarım çabucak atlatırız bu evreyi, kreşe uyum da kolay olur ve ben de derin bir nefes çekerim.
Hayal gibi mi istediklerim yoksa?

Küçük adam hala hasta. Sürekli yatıyor, ağlıyor ya da kucakta geziyor. Gözler kaydı, minicik kaldı, süzüldü küçük adam.
Dün akşam kendine geldi biraz, yemek de yedi. Keyfi de yerindeydi. Ama herşeyi ağlayarak anlatmaya çalışıyordu. Aslında ne istediğini de bilmeden, sürekli ağlıyordu. Birşeylere kızıyor ama neye kızdığını anlamak mümkün değil.
Geçen hafta babasını futbol sahasında cezalandırmasdından sonra dün akşam da beni salondan kovdu.
"Git...gittt"
nereye gideyim?
"Senin odana git".
Oooo maaşallah küçük adam artık odaları da biliyor derken, gittim odama. Peşimden beni gözleyen küçük adam geldi peşimden, odamdan da kovdu beni.
İyi de nereye gideyim?
"Senin odana diyor" ısrarla.
Jeton düştü sonra bende. O'nun odasından bahsederken senin odan diyoruz ya, nerden bilsin yavrucak aslında kendisi söylerken benim diye söylemesi gerektiğini.
Ceza yerim onun odasıymış meğer.
Evimizde aslında hiç ceza olmadı şuana kadar. O'nun bizi cezalandırmasının nereden çıktığını anlayamadık.
Neyse gittim "senin odana", cezamı çekmeye. Küçük adam bundan da memnun olmadı, ağlıyor yine. Ne istiyorsuın? Ehhhhhh
Bizi cezalandıran küçük adam demek ki artık cezadan anlıyor diye düşündüm akşam.
Şöyle dedim:
"Şimdi ağlaman bitene kadar odanda kalıyorsun. Ağlaman bitince salona gel ve ne istediğini söyle, tamam mı?"
İçinde ceza kelimesini geçirmeden bıraktım O'nu odasında.
Ben salondayım O odasında hala ağlıyor.
5 Dakika kadar sonra çıktı yola, sesi yavaş yavaş azalıyor. Koridorun ucundan bana bakıyor. "Ağlamadan gelebilirsin anneciğim."
Sustu, geldi yanıma. Kollarını açarak geldi yanıma. Sarıldı boynuma, sımsıkı.
"Anne, uyumak..."
Gittik odasına, öpüştük, yatağına yatmak istedi. Yatırdım. Ayrıldığımda ağlamasın diye okşuyordum ki biraz, elimi itti.
"Git" dedi bana.
Gittim, uyumuş hemen.
İki emzik yatakta, biri ağzında , öbürü elinde. Uykusunda bile birini çıkarıp öbürünü sokuyor ağzına.
............
Hala hasta adamım. İshali aynen devam. gaitası tahlilde şuan, ben işteyim. Sonucunu bekliyorum. Sonra oğluşun yanına gidecem.
Sabah ben evden çıkarken gitmemi istemedi. Ağlar ağlar...
Numaralar tutmadı baktı ki anne gidiyor, son numarasını da yaptı:
"Candaş...okula...gitsin..."
Geçen hafta okulda deli gibi ağlayan O değildi sanki...
Bu veletler bir alem yahu.
 
Fotolar eski...Sitenin piknik alanından...
     
Futbol sahasında baba cezasını çekerken

Kreşin 3. günü.
Ateş...ateş....ateş....
İshal...ishal...ishal...
Ateş tüm gece boyu düşmüyor, 2 saatte bir ateş düşürücü, ılık duş. Sabaha kadar kucağımda sımsıkı sarılarak durdu küçük adam.
Sabah doktora gittik. Kaka, idrar temiz...
Akciğerler, tonsillalar, kulaklar temiz...
Ateş FMF ateşine hiç benzemiyor. Çok ayırdedici tabloları var. Buna ise sadece ben karar verebiliyorum şuan.
İki ateş arası bile kafası omzumdaysa küçük adamın FMF değildir bu. FMF atağında ateş düşünce küçük adam son sürat hayatına devam ediyor.
Dr takip edelim dedi. İlaç yok. Dün öğleden sonra burun akıtısı da başlayınca peditus başladık.
Dün gece daha seyrek ateşlendi. Dün akşam 1 tane ve bugün 2 tane de sınavım vardı. Uykusuz, yorgun ve çalışamadan sınavlara gidip geldim koşturarak. Aklım evde tabii...
Küçük adam sürekli kucakta geziyor.
Kreşin ilk günü nezleli bir çocuk vardı. İnşallah Candaş'a bulaşmaz demiştim gördüğümde. Korkulan oldu işte. Bakalım bundan sonrası nasıl olacak.
Dün 8,9 kg gelen küçük adam sadece 24 saatte 8,5 kg geriledi. Yemek adına hiçbirşey yok. Bol su var Allahtan. İshal devam ediyor, su içmesi rahatlatıyor bizi.
Güzel haberleri tez zamanda  buraya yazabilmek umuduyla..
Hoşçakalın