Anne Ağlamasın Amaaa
Güzel yavrum,
Sen büyüdüğünde anlayabilir misin yaşadıklarımzı bilmiyorum ama senin yeme sorununu bilmeyen kalmadı çevremizde.
Tam 18 ay olmuş benim elimden lokma bile yemeyeli...
Henüz düzeltilmiş 13 aylıktın bana itiraz ettin ve o gün bugündür sadece kendi parmaklarınla civciv gibi yemek yedin. Hiçbir oyun, hiçbir yaptırım yada sevgi dolu yaklaşım çare olmadı bu sorunumuza.
Okulda yemeye başladın sonra, ama yine kendin tabii. Son zamanlarda Bediş Annenden yemeye başlamıştın sadece.
Bundan 10 gn önce, 18 ay sonra ilk kez benden 2-3 kaşık ta olsa yemek istemeye başladın.
Nasıl mutluydum anlatamam, karşıma çıkan herkese senin benden yemek istediğini anlattım durdum.
Sadece selamlaştığım, hayatımız bilmeyen insanlara bile ilk dakikada "biliyor musun Candaş benden yemek istedi" diye büyük bir heyecanla anltır buldum kendimi.
Onlar da bu kız iyice kafayı yemiş, yazıkkkk modunda bakıyorlardı yüzüme. Ne demek olduğunu bizim hayatımızı görmeyenlerin anlamasının imkansız olduğunu unutuyorum bazen.
2-3 gün yedikten sonra yine yemedin yemek.
Bugün yedin biraz, sonra kustun. Çok üzüldüm, onca maymunlukla yedirdiğim kaşıkların 10 saniyede "öğğğğğ"ler arasında akıp gitmesi inanılmaz üzücü.
Kafamı ellerimin arasına aldım ve sadece 1-2 saniye kaldım öyle Gözlerim doldu sanırım.
Seni banyoya soktum, yıkadım. "Yemek istemezsen söyle vermicem annecim " dedim.
"Ben çorba yemek istiyorum anne" dedin. Banydan çıktık ve çorba istedin.
Tekrar koydum ve sana yedirmeye başladım. Yarım kase kadar sonra "oğlum yemek istemezsen bırakabiliriz" dedim.
"İstiyorum anne, anne ağlamasın" dedin.
Hayat durdu sanki o anda....
Sen yemek istemediğin halde, biraz önce kustuğunda ben üzüldüm diye yemek istemişsin, anne ağlamasın ama...
İçim parçalandı, san nasıl birşeysin, ne harikasın yavrum?
Kelimelerim yetmiyor anlatmaya..
çorbayı bıraktım, suyunu verdim, oyunlarımızı oynadık ve öpücükler arasında uykuya daldın.
Sen benim dünyamsın yavrum, benden daha akıllı, daha duygulu, daha mantıklısın..
Sen büyüdüğünde anlayabilir misin yaşadıklarımzı bilmiyorum ama senin yeme sorununu bilmeyen kalmadı çevremizde.
Tam 18 ay olmuş benim elimden lokma bile yemeyeli...
Henüz düzeltilmiş 13 aylıktın bana itiraz ettin ve o gün bugündür sadece kendi parmaklarınla civciv gibi yemek yedin. Hiçbir oyun, hiçbir yaptırım yada sevgi dolu yaklaşım çare olmadı bu sorunumuza.
Okulda yemeye başladın sonra, ama yine kendin tabii. Son zamanlarda Bediş Annenden yemeye başlamıştın sadece.
Bundan 10 gn önce, 18 ay sonra ilk kez benden 2-3 kaşık ta olsa yemek istemeye başladın.
Nasıl mutluydum anlatamam, karşıma çıkan herkese senin benden yemek istediğini anlattım durdum.
Sadece selamlaştığım, hayatımız bilmeyen insanlara bile ilk dakikada "biliyor musun Candaş benden yemek istedi" diye büyük bir heyecanla anltır buldum kendimi.
Onlar da bu kız iyice kafayı yemiş, yazıkkkk modunda bakıyorlardı yüzüme. Ne demek olduğunu bizim hayatımızı görmeyenlerin anlamasının imkansız olduğunu unutuyorum bazen.
2-3 gün yedikten sonra yine yemedin yemek.
Bugün yedin biraz, sonra kustun. Çok üzüldüm, onca maymunlukla yedirdiğim kaşıkların 10 saniyede "öğğğğğ"ler arasında akıp gitmesi inanılmaz üzücü.
Kafamı ellerimin arasına aldım ve sadece 1-2 saniye kaldım öyle Gözlerim doldu sanırım.
Seni banyoya soktum, yıkadım. "Yemek istemezsen söyle vermicem annecim " dedim.
"Ben çorba yemek istiyorum anne" dedin. Banydan çıktık ve çorba istedin.
Tekrar koydum ve sana yedirmeye başladım. Yarım kase kadar sonra "oğlum yemek istemezsen bırakabiliriz" dedim.
"İstiyorum anne, anne ağlamasın" dedin.
Hayat durdu sanki o anda....
Sen yemek istemediğin halde, biraz önce kustuğunda ben üzüldüm diye yemek istemişsin, anne ağlamasın ama...
İçim parçalandı, san nasıl birşeysin, ne harikasın yavrum?
Kelimelerim yetmiyor anlatmaya..
çorbayı bıraktım, suyunu verdim, oyunlarımızı oynadık ve öpücükler arasında uykuya daldın.
Sen benim dünyamsın yavrum, benden daha akıllı, daha duygulu, daha mantıklısın..
Konu: Candaş
Gülaycım hiç ağlamayın artık ne sen ne Candaş...Hep mutlu olun...
******************
Kimse ağlamasın canım. Bizim şimdikiler tatlı ağlamalar artık neyse ki...
Düzenleyen candasimsin gün: 21/10/2009 saat: 01:13
Bağlantı »
Konu: ağlatma bizi
Gülayyy, okurken hüzünlendiriyorsun inan... Çok özledim çokkk..
*************
Canım ya üzülme, hemen bi organizasyon yaparım ben :)))
Düzenleyen candasimsin gün: 13/10/2009 saat: 16:20
Bağlantı »
Konu: yine ağlattın Candaşım
uzun zamandır takip edemiyordum sizi, bir bakayım dedim bugün ama küçük adam yaptı yapacağını yine:) ne büyük bir şanssın sen, ne muhteşem bir çocuksun. Allah uzun ömürler versin hepinize...
****************
Seninki de en az benimki kadar mucize ve harika bir çocuk....
Sağlıklı ömürleri olsun canım hepsinin, sağol
Düzenleyen candasimsin gün: 13/10/2009 saat: 16:20
Bağlantı »
Konu: "İstiyorum anne, anne ağlamasın'' :((
"İstiyorum anne, anne ağlamasın'' Canım benim Maşallah Candaşa okurken benimde gözlerim doldu inan.Sende kendine haksızlık etme sen yetiştiriyorsun Candaşı öle annenin böle evladı olur. Bende ayın başında işe başladım kızım 29 Ekimde yaşına girecek inş. buzamana kadar çoğu şeyi söledi ama hiç anne dememişti.İlk nöbetten çıktım eve geldiğimde eşim kapıyı açtı kızımın salondan bir haykırışı vardı ki hala kulağımda sanki:Anne anneee diyerek atıldı boynuma sarıldı sarıldı :((( Annelik böle işte. Öptüm koccaman candaşı...
***************
Teşekkürler canım, benim de senin yazdıklarını okurken gözlerim doldu. Hayatı öğretiyorlar Onlar bize...
Sevgilerimle
Düzenleyen candasimsin gün: 13/10/2009 saat: 09:01
Bağlantı »
Konu: kalderavolkan
Erkek çocukları anneye karşı daha hassas, daha duygu yüklü oluyorlar bence. Paşam büyümüş, büyümüş de annesini düşünür olmuş. Maşallah kırkbinkere :)
http://www.kalderavolkan.com
**********************
Evet haklısın galiba, büyüyor benimki de...
Sevgiler size de
Düzenleyen candasimsin gün: 13/10/2009 saat: 09:02
Bağlantı »