BEKEN'IM & CANDAS'IM

2 ay aradan sonra düzeltilmiş 7. ay kontrolümüz için hastanemizdeydik.

 Gıdı gıdı....

Geçen kontrolden sonra Ali'nin yemesi çok azaldı ve kusmaları başladı. Aldığı miktar ise iyice azalmıştı. 1 ay önce tarttığımızda sadece 300 gr almıştı. Ondan sonra ise beterin beteri vardır sözü gerçek oldu ve Ali iyice yemeden kesildi. Yemek yedirmeye niyetlendiğimiz anda kusuyordu fışkıra fışkıra. Bir gastroentereloga götürmeye karar verdik, aradım da bir profesörü. Ama Ali'nin yeme sorununun kaynağının benim endişelerim olduğunu söyledi ve rahat bırak çocuğu dedi. Ben de rahat bıraktım, sonuç felaketti. 2 gün boyunca neredeyse hiç yemedi. Kilo verdi, doktorumuzu aradım, hastaneye götürmemizi istedi. Ertesi gün biraz daha iyileşti durum da gitmemize gerek kalmadı.

Ali kontrolde bizi yalancı çıkarırcasına 1 ayda 600 gram almıştı, biz resmen uçuyorduk, çünkü 100 gr bile almış olsa şükredecektik. Aslan parçası 600 gram almıştı. Doktorumuz Ali'nin az yemesi ve çok hareketli olmasına rağmen gayet iyi kilo aldığını söyledi. Hepimiz çok mutluyduk :)) 

En çok da Ali Candaş mutluydu sanırım. Muayene masasının örtüsünün hışırtısına bayıldı. Sürekli tepindi üstünde ve resimde gördüğünüz gibi kendini doladı onlara iyice, yemeye çalıştı hatta. Doktor Teyzemize de acayip cilveler yaptı. Kim demiş erkekler cilve yapmaz diye :))))

Çıplak olmak neden bu kadar mutlu eder acaba?

Kilo : 5.800 gram                 Boy: 64 cm            Baş Çevresi: 42 cm

Kilo 2 ayda 900 gr, boy 7 cm, baş çevresi 1,5 cm arttı.

Persantilde %  -- 20 lerdeyiz ;((((

Sürünüyoruz yani.

Kilomuz az gibi gözüküyor ama aslında az değil. Şöyle ki;

Biz Amerikan Hastanesi'ne geldiğimizde Ali sadece 582 gr idi. Yani şimdiki kilosunun 10'da biri. Hangi çocuk 10 ayda kilosunun 10 katına çıkabilir ki??? 25 haftalık ileri derece bir premature tabii ki :)))))

Kontrolümüzde Melek Buse'de vardı aslında. Onunla da görüştük, kocaman olmuş O da. Resim de çektik aslında ama babamız resimleri güzel çekememiş diye koymadık.

Her zamanki gibi yoğun bakımdaki ablalarımızı da ziyaret ettik. Ekip çok değiştiğinden tanıdık az bulurduk. Ama bu sefer herkes oradaysa neredeyse. Bizimki bir cilveli, bir sıcakkanlıydı ki sormayın. Kucaktan kucağa gezdi durdu. Hatta Aksel Ablamız O'nu kaçırıp içeriye götürdü. Hayat savaşı verdiği yeri ziyaret etti. Oradaki bebeklere moral verdi, "bakın ben 580 gr dan nerelere geldim, ha gayret, savaşmaya devam edin" dedi Onlar'a.

Sonra Tülin Ablamızı gördük. "Oooo, bu ne kadar yakışıklı olmuş" dedi, hatta asıldı Ali'ye. Ama benim oğlum ne kadar ağır adam bakın şuna :))))

Tam gidiyorduk ki Hürü Ablamız da yemekten döndü ve O'nu da gördük. Ali Candaş'ın transferini O'nunla yapmıştık. Ekipten ilk tanıştığımız kişi yani...

İşte böyleydi 7. ay gıdıklanmamız. Doktor Teyzeyle resim çekmeyi unutmuşuz ne yazık ki bu sefer. Artık bir dahaki gıdıklanmaya. 

Gıdıklanma maceramız bu kadardı. Şimdi diğer maceralarda sıra:

                                                Sabah keyfimiz....

Bu çiçeği görünce deliriyor, eller havada     Arabadayken uykudan uyanıp

çırpınıyor. Yaprağından tutup o koca           şaşkın şaşkın babayı inceliyor...    

çiçeği nasıl kaldırabildiğini hala

anlayamıyoruz. O saksı Ali'den daha ağır.

Geçen pazar hava güneşli diye hemen atladık Yeniköy Sahiline gittik. Simit, peynir, zeytin ve çay...Tabii dünyanın en güzel manzarasına karşı olunca daha da lezzetli oluyor...

Havayı kaçırmamak için evden çıkarken eldiven almayı unutunca elleri ısıtmak yedek çoraplara düştü tabii. Amaç elleri ısıtmak değil mi, görüntü bazen bozulsa da olur herhalde.

Şimdilik bizden bu kadar.

Görüşmek üzere....